Bazı insanlar vardır…
Başarıyı bilanço tablolarıyla değil, omuzladıkları yükle anlatırlar.
Bazıları ise sadece iş kurmaz; bir karakter inşa eder, bir hafıza bırakır.
Vedat Akgün işte tam da bu ikinci gruba ait.
Bugün İstanbul’un en çok döviz kazandıran otellerinden birinin yönetim kurulu başkanı olarak anılıyor olabilir. Lakin onun hikâyesi, lüks lobilerde değil; Yemen’e gidip dönemeyen bir dedenin ardından, 12 yaşında hayata tutunan bir babanın omuzlarında başlıyor.
Çüngüş’den, Elazığ’a oradan İstanbul’a uzanan bir ticaret…
Manifatura yüklenmiş katırlar…
Ahırdan bozma han odaları…
Elde yıkanan çamaşırlar…
Ve sekiz çocuklu bir aile.
Bugün “kurumsallaşma” diye süslü cümlelerle anlatılan şeyin, o günkü adı sabırdı.
Bugün “vizyon” dediğimiz şeyin karşılığı ise inanç…
Vedat Akgün’ün hikâyesinde bu iki kelime hiç eksik olmuyor.
İstanbul’a geliş…
Beylerbeyi’nde bir konak…
Kesilip odalara paylaştırılan 80 metrekarelik bir halı…
Aslında o halı, sadece bir eşya değil.
Bir ailenin “parça parça” büyüme hikâyesi.
Bir yandan öğrenciler, bir yandan Almanya’ya giden işçiler…
Otel dediğiniz yer, adeta Elazığ’ın İstanbul’daki şubesi.
Ve en kıymetlisi: Güven.
Bugün bankaların bile zor tesis ettiği güven, o gün bir otelin resepsiyonunda saklanıyor.
Yüz binlerce mark…
Bir telefonla köye gönderilen para…
Bir sözle yürüyen ticaret…
Bu, sadece ekonomi değil.
Bu, ahlak.
Sonra hayatın en sert virajlarından biri: Körfez Krizi.
100 odalı otelde 5 müşteri…
Bugünün diliyle söylersek “iflasın eşiği.”
Lakin o günün insanı buna başka bir şey derdi: İmtihan.
Vedat Akgün’ün 40 derece ateşle yatağa düştüğü günler…
Çekler, senetler, çalışanlar…
Ve tam o noktada bir kapı çalınıyor.
Adı Igor.
Kimine göre bir iş adamı…
Kimine göre bir tesadüf…
Lakin Vedat Akgün’e sorarsanız:
“Bir Hızır gibi geldi.”
10 bin dolar…
Bugün küçük bir rakam gibi görünebilir.
Lakin o gün, bir hayatın yeniden başladığı andır.
Sonrası mı?
Günde bin 800 Rus turist…
Boş odalardan taşan bir otel…
Krizden doğan bir başarı…
Lakin asıl mesele şu:
O 10 bin doları fırsata çeviren akıl ve cesaret.
Vedat Akgün’ü farklı kılan tam da burada başlıyor.
Çünkü o, büyümeyi “dağılmak” olarak görmüyor.
“20 otelim olsun” demiyor.
“Çocuklarım yanımda olsun” diyor.
Bugün iş dünyasında en çok kaybedilen şeyin ne olduğunu biliyor musunuz?
Aile.
Akgün, bunu en başta çözmüş.
Franchise tekliflerini reddetmiş.
“Denetleyemediğim iş, benim değildir.” demiş.
Bu cümle, iş dünyasında ders olarak okutulmalı.
Ve üçüncü kuşak…
Türkiye’de kaç aile şirketi üç kuşağı sağlıklı geçebiliyor?
Çok az.
Lakin Akgün ailesi başarmış.
Çünkü onlar şirket değil, sistem kurmuş.
Para değil, değer üretmiş.
Bugün oğlu Ali’nin işi kendisinden daha iyi yaptığını söyleyebilen bir baba var karşımızda.
Bu cümle, aslında bir mirasın en net özetidir.
Vedat Akgün’ü dinlerken en çok dikkat çeken şey ne biliyor musunuz?
Ne oteller…
Ne milyonlar…
Elazığ.
“Biz Elazığ’dan aldık, Elazığ’a veriyoruz” diyor.
Bir okul…
Bir yurt…
Bir çeşme…
Ve her fırsatta yinelenen o cümle:
“Elazığ varsa biz varız.”
Bu sadece bir aidiyet değil.
Bu bir kimlik.
Bugün gençler hızlı olmak istiyor.
Hemen kazanmak, hemen yükselmek…
Lakin Vedat Akgün’ün hikâyesi başka bir şey söylüyor:
Sabır.
Sadakat.
Ve köklerine bağlılık.
Belki de bu yüzden onun hikâyesi bir başarı öyküsünden fazlası.
Bir duruşun, bir terbiyenin, bir neslin hikâyesi.
Son söz niyetine…
Vedat Akgün, sadece bir otelci değil.
Bir dönemin tanığı, bir ailenin direği, bir şehrin vicdanı.
Ve belki de en önemlisi…
Bugünün hızlı dünyasında yavaş lakin sağlam yürüyenlerin hâlâ kazanabileceğini gösteren nadir insanlardan biri.
